Sprzedaje e-waluty, zapłaci podatek
Sprzedaż e-walut używanych wyłącznie w grze komputerowej nie korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług - wynika z indywidualnej interpretacji.
Przedsiębiorca opodatkowany na zasadach ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, który widnieje w rejestrze podatników VAT jako podatnik zwolniony, prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży walut w grze komputerowej (e-walut). E-waluty pełnią w tej grze rolę środka płatniczego – pozwalają na nabywanie w ramach gry przedmiotów niezbędnych do prowadzenia rozgrywki lub do podwyższenia poziomu tej rozgrywki. Nie są natomiast prawnie dopuszczonym środkiem płatniczym i nie mają wartości poza systemem gry. Gracze mogą swobodnie przekazywać sobie te e-waluty, są one również przedmiotem obrotu za prawne środki płatnicze (gracze kupują i sprzedają e-waluty za prawne środki płatnicze). Przedsiębiorca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie tworzy e-walut, a jedynie dokonuje ich zakupu za pomocą prawnych środków płatniczych (polskiego złotego lub innych walut), a następne dalszej odsprzedaży (z marżą) za polskie złote. Nabywcami są najczęściej osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, które mają miejsce zamieszkania na terytorium Polski.
Podatnik jest zdania, że sprzedaż e-walut dokonywana w sposób opisany we wniosku podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jednak korzysta ze zwolnienia podatkowego opisanego w art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT. Na podstawie tego przepisu zwolnione z podatku są m.in. transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi. Podatnik wystąpił o indywidualną interpretację, aby uzyskać potwierdzenie swojego stanowiska. We wniosku powołał się na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 22 października 2015 r. w sprawie C-264/14. W orzeczeniu tym Trybunał rozważał kwestie opodatkowania czynności wymiany walut wirtualnych na walutę tradycyjną i odwrotnie. Trybunał wskazał w nim, że wymiana waluty wirtualnej na tradycyjną i odwrotnie, dokonywana za zapłatą marży, stanowi odpłatne świadczenie usług, i że takie usługi są zwolnione od podatku VAT na mocy art. 135 ust. 1. lit. e) Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Zdaniem podatnika choć orzeczenie dotyczyło handlu walutą Bitcoin, to jego tezy nie ograniczają się wyłącznie do tej waluty i - po spełnieniu warunków wskazanych w tym orzeczeniu - dotyczą także innych walut nietradycyjnych.
Z firmly przygotujesz i wyślesz JPK_V7M lub JPK_V7K prosto z przeglądarki!
firmly ułatwia wprowadzanie faktur, generowanie JPK_V7M, JPK_V7K i JPK_FA, oraz umożliwia online wysyłkę do urzędu skarbowego z e-podpisem. Sprawdź statusy wysyłki i pobieraj Urzędowe Poświadczenia Odbioru (UPO) bezpośrednio w aplikacji.
Przejdź do firmly i ułatw sobie pracę z JPK »
Przedsiębiorca sprzedaje e-waluty nieakceptowane jako środek płatniczy poza grą
Z tym stanowiskiem nie zgodził się jednak Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, który w interpretacji wskazał najpierw, że wnioskodawca, w odniesieniu do sprzedaży e-walut, działa
w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Działa bowiem jako podmiot profesjonalny, a podejmowana działalność (sprzedaż e-walut) jest prowadzona w sposób samodzielny, ciągły i zorganizowany do celów zarobkowych. Następnie wskazał, że w opisywanym zdarzeniu e-waluty nie stanowią towaru, dlatego wykonywane przez wnioskodawcę czynności są dostawą towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, tylko świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy. Ponieważ mają one odpłatny charakter, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jeżeli miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
Następnie Dyrektor KIS przeanalizował możliwość zastosowania w tej sprawie zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT i art. 135 ust. 1. lit. e) Dyrektywy VAT. Wskazał, że zgodnie z treścią wyroku TSUE, na który powołał się wnioskodawca, transakcje dotyczące walut nierealnych (czyli innych niż pieniądze będące prawnymi środkami płatniczymi w jednym lub kilku krajach) są transakcjami finansowymi, o ile waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek płatniczy wobec prawnych środków płatniczych, zaś ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego. Tymczasem opisane we wniosku e-waluty nie mają innego celu niż wykorzystywanie ich w ramach gier komputerowych i poza środowiskiem gry nie są walutą akceptowaną jako środek płatniczy w celu nabywania rzeczywistych towarów lub usług. E-waluta nie jest też objęta zakresem pojęcia „bonu”, a w szczególności pojęcia „bonu różnego przeznaczenia” w rozumieniu ustawy. Dlatego opisana we wniosku usługa sprzedaży e-walut nie korzysta ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy i podlega opodatkowaniu według właściwej stawki podatku VAT w przypadku, gdy jej miejscem świadczenia (a zarazem opodatkowania) jest terytorium Polski.
Aby prawidłowo zastosować przepisy prawa w tym zakresie, konieczna jest więc identyfikacja statusu kontrahenta. W przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. Z kolei miejscem świadczenia usług telekomunikacyjnych, usług nadawczych i usług elektronicznych na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, w którym podmioty te posiadają siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu - podsumował Dyrektor KIS.
Chciałby płacić podatek, nie dostał na to zgody
Źródło: indywidualna interpretacja 0112-KDIL1-3.4012.179.2026.1.KK z 19 czerwca 2026 r.
